Purdue

De eerste dag in Lafayette:
Vroeg opgestaan (jetlag) zodat de volledige voormiddag gespendeerd kon worden aan ontbijt, bad en uitpakken. Het appartement is echt groot! De inrichting (Victoriaans) is daardoor eigenlijk best mooi! Behalve de internetverbinding ben ik hier echt van alles voorzien, zelfs een wasmachine en droogkast ontbreken niet!

Rond 12 uur ben ik dan naar buiten getrokken – bloedheet is het hier! Ik gok ergens rond de 35 graden! Ik zit in het oude stadsgedeelte, Lafayette, terwijl de campus aan de overkant van de rivier ligt (in West-Lafayette). Er is gelukkig een gratis trolleybusje dat elk kwartier op 500 meter van mijn appartement passeert, en tot op de campus rijdt. ’t Is raar om in zo’n vreemde cultuur in een vreemde stad rond te lopen; door de temperaturen zie je hier werkelijk niemand op straat: iedereen rijdt met de wagen. Dat geeft je een heel onveilig gevoel, terwijl ik achteraf van collega’s hoorde dat de buurt hier absoluut ok is (en dat zie je ook wel aan de huizen enzo).Op de campus ben ik eerst mij gaan aanmelden (de eerste stap in een lange reeks formaliteiten noodzakelijk om een studentenkaart te krijgen). De campus is echt amerikaans: groen met mooie grote gebouwen, en overal parkjes, fonteinen, … Moest het niet zo heet geweest zijn, zou het aangenaam wandelen geweest zijn. Na nog miserie ivm de health insurance (ze moeten hier nu een Engelstalig bewijs hebben dat ik gedekt ben voor wat gedekt moet zijn – het houdt niet op!) op zoek naar eten. Niet zo gemakkelijk op een campus die zo groot is als de binnenstad van Leuven, maar waar slechts één gebouw de eetfaciliteit herbergt. Ik stierf ondertussen van de honger (arme tomaatje wederom). Uiteindelijk een Starbucks gevonden waar ik een chocolate chip cookie kon eten (helaas geen broodjes) en wat kon drinken (hoognodig). Dan naar het departement van communicatie, waar ik heel fijn ontvangen ben! Dat had ik echt even nodig! Ik krijg tijdens de zomermaanden 3 dagen per week bureauruimte van een plaatselijke prof die er niet veel is. Dat is fijn nieuws! Meteen ook wat afspraken gemaakt met mensen voor latere tijdstippen deze week.

Ik had ondertussen al in de mot dat ik 1 groot probleem had: inkopen doen. Nergens in de buurt waar ik woon, nog in de buurt van de unief, is er een supermarkt. Er is zelfs nergens een nachtwinkel of bakker of zo in de buurt waar ik woon – je moet je dat voorstellen: IEDEREEN heeft daar een wagen. Alle supermarkten bevinden zich dan ook een stuk buiten het centrum. Ik was totaal uitgeput, en heb mijn probleem op tafel gelegd. Een hele lieve collega die toch met mij wou spreken over haar werk heeft me dan meegenomen naar een supermarkt en ik heb daar een kar totaal volgeladen met long-term food (genre spaggethisaus in een pot). Zaterdag is het markt hier in de buurt, dus dan zou ik verse groeten en fruit moeten kunnen kopen. En als ik nog eens inkopen wil doen, mag ik die collega mailen om af te spreken. Niet gemakkelijk toch, hier leven zonder wagen! In de auto ook gesproken met die vrouw (een dove, die keigoed kon liplezen, ik had pas na een kwartier door dat er iets niet klopte!), en zij kwam van Californië. Ze bevestigde dat de mensen hier (in ‘the midwest’) echt zeer vriendelijk en behulpzaam zijn, dat zij dat ook zo ervaart.

Voila, ’t is ondertussen 21.30 uur, een respectabel uur om te gaan slapen en langzaamaan aan het tijdverschil te wennen (vooral het eten is moeilijk – het avondmaal (dat in België om 2 uur ’s nachts doorging) heeft me niet bepaald gesmaakt, maar ik heb doorgezet voor tomaatje!).