Holsbeek Dreamland

Voila, de drukste periode van het jaar is achter de rug. De afgelopen 8 weken vertoefde ik in een West-Vlaams magazijn. Op die plek stond al het materiaal van de speelpleinen voor deze zomer. Ik heb zo'n 8,5 ton klei versleept, 2200 ballen op elkaar gestapeld, duizenden liter verf uitgesorteerd enzovoort. Maar dat is nu dus achter de rug en hebben we weer wat tijd hier en daar te bloggen. En ook nu wil ik ons favoriete onderwerp aansnijden: Aster.

Hij ligt nu lekker te pitten achter de hoek in onze living. Zoals steeds tegenwoordig was hij weer hardnekkig aan het vechten tegen de slaap. Maar toen viel mijn frank: waarom probeer ik niet eens een product dat ik zelf verkoop op hem uit. Wij verkopen een aantal cd's van Putumayo. Zij hebben een nieuwe reeks speciaal gemaakt voor kinderen: Putumayo Kids. Een aantal exemplaren van die collectie zijn gefocust op rustige muziek voor kinderen, genaamd Dreamland. Op dit moment ligt African Dreamland op en ik moet zeggen, het had een instant effect op ons ventje. Hj werd onmiddellijk rustig en viel na 2 nummertjes in slaap. Een aanrader dus voor alle liefhebbers van wereldmuziek en slapende kindjes (wie niet) !!!


Voorbeluisteren (en eventueel bestellen) kan door op dit woord te klikken: DIT WOORD

Baby's blues

A*-nieuws;
ons kereltje is vorige week 6 maanden geworden - wat gaat het snel! A* kan ondertussen vlotjes zelf rechtzitten, manipuleert zijn speelgoedjes alsof hij een monteur is, en roept de longen uit zijn lijf (gewoon omdat roepen plezant is).

Stilletjes aan begint Aster meer en meer door te krijgen dat mama & papa ook weg kunnen gaan. Leuk aan de ene kant, want eindelijk kunnen we "Kiekeboe!!!"-spelletjes spelen. Jammer ook aan de andere kant, omdat hij ons voortdurend in het zicht wilt hebben en dat niet altijd evident is (zeker niet nu K amper thuis is). De nachten zijn niet gemakkelijk (A* roept en hoest veel, en is vaak al rond 6u30 klaarwakker). Voorlopig lacht A* nog wanneer ik hem 's morgens afzet bij de onthaalmoeder, maar ook dat zou volgens de onthaalmoeder snel gedaan moeten zijn. Hopelijk heeft ie er niet teveel last van, want dan zal mijn moederhartje bloeden...

Verder is het een ABSOLUUT schatje. Lachen maar met zijn snoezige gezichtje - de cassières van de supermarkt kennen hem zelfs al (zegt de ene cassière tegen de andere: "dat is dat kindje dat altijd lacht!" - oma & opa supertrots). Maar duty calls - hij is weer wakker... snel tutje insteken zodat hij nog snel terug inslaapt...

Ingehuisd

Verhuizen... Iedereen die het al heeft moeten doen, die weet hoe gruwelijk het is. Afgelopen week was het zover op het werk: omwille van renovatiewerken moest de helft van onze groep nieuwe oorden opzoeken (weliswaar in hetzelfde gebouw). Voor mij en mijn 'roomie' was dat een extra droevige gebeurtenis, aangezien we het mooiste bureau van het hele gebouw hadden. 't Is te zeggen: het mooiste uitzicht; het bureau zelf was niet echt denderend (tenzij je houdt van een permanente muffe geur, een plafond waarlangs het binnenregent en waar de verf & pulp continu van afbrokkelt).

De eerste dozen zijn altijd eenvoudig (boeken inpakken is toch gemakkelijk), maar naarmate het inpakken vordert, wordt het steeds moeilijker. Wat met die schuif vol ditjes-en-datjes (deo, haarrekker, pijnstillers, plastiek zak, inpakpapier, post its, verpakkingen van bureaumateriaal, etcetera)?

Maar het is gelukt: gisteren 'ingehuisd' in het nieuwe bureau. Meteen een nieuwe opstelling uitgeprobeerd waarbij onze stoelen niet meer tegen elkaar opbotsen. En ik moet bekennen dat ik eigenlijk zeer tevreden ben; uitzicht is net ietsje minder mooi, maar daardoor ook wat minder afleidend... Ideaal voor de concentratie dus. Nu nog toiletten in de buurt en ik ben helemaal tevree...

bed activiteiten

Haaa.... Internetten vanuit bed... Heerlijk!

Ik heb Aster er zelfs voor in zijn eigen bed gelegd ;-).

HP

De draadloze netwerkadaptor van onze laptop was al een tijdje stuk. Vervelend, want onze internetaansluiting bevindt zich ver weg in de kelder en internet-via-de-kabel lukt maar net tot aan de keukentafel.



Het binnenbrengen van de laptop stond al lang op het verlanglijstje. De laptop viel nog onder HP garantie. Enerzijds wel goed dus. Maar anderzijds ook miserie: Kwinten heeft via het werk ook een HP, en toen hij zijn laptop eens binnen bracht, was hij zijn computer maar liefst 3 weken kwijt (nota bene met een verzekering voor 'snelle handling').



Ik stelde het binnenbrengen van onze laptop dan ook uit en uit en uit, want drie weken of langer zonder laptop zitten is moeilijk in tijden van congressen e.d.. Maar vorige week was het dan eindelijk zover: donderdag werd de HP eindelijk opgehaald. En... vandaag al weer teruggebracht!!! Go figure! Kwinten moet - met verzekering voor snelle handling - drie weken wachten op zijn werk-laptop; en ik moet amper 3 dagen wachten op onze particuliere laptop!



Die garantie van 1 jaar misschien toch maar laten optrekken tot 2 jaar...

writersblock

Iedereen die al wel eens een tekst moet schrijven voor het werk zal het probleem wel kennen:

Je weet min of meer wat je wilt vertellen, en hebt bronnen genoeg om een behoorlijk verhaal aan op te hangen. Maar hoe begin je eraan? Wat wordt die eerste zin die op papier verschijnt?

In mijn geval speelt zich steeds opnieuw hetzelfde scenario af: ik neem me voor om maandag te beginnen schrijven. Maandag zit ik een hele dag te staren naar het scherm, maar krijg niets op papier. Dinsdag hou ik me met vanalles en nog wat bezig, als het maar een excuus is om niet aan de paper te werken (of te niet-werken zoals maandag). Woensdag begin ik opeens bronnen bij te zoeken die misschien toch ook wel eens relevant zouden kunnen zijn, en donderdag gooi ik me gewoon op een andere 'taak' die nog moest gebeuren. Om dan vrijdag aan te komen en te beseffen dat er weer een week verstreken is, en de deadline alleen maar dichterbij komt! Dus met goede moed terug aan de paper beginnen.

En wat gebeurt er dan vrijdagnamiddag, bij voorkeur rond een uur of 15? De inspiratie vloeit er opeens uit! Wat heel de week niet lukte, gaat nu fantastisch. Op 1 uur tijd een volledig blad geschreven, waar je dan ook nog eens tevreden over bent! En opeens heb je spijt dat het weekend wordt, want eigenlijk wil je liefst van al doorschrijven.

Gelukkig heeft dit proces zich ondertussen al een paar keer afgespeeld. In het begin was ik altijd pissed op mezelf omdat ik niet 'werkte' aan mijn teksten. Nu besef ik dat ik die aanloop nodig heb om goed gestart te geraken. Die vier dagen rondprullen zijn niet voor niets: tijdens al die ditjes en datjes staan de hersenen niet stil, maar wordt langzaam maar zeker de tekst in mijn hoofd opgebouwd. 't Gaat wel in stukjes en beetjes (nu het ene blad geschreven is, moet ik weer door een 'dipje' om aan het volgende stuk te kunnen beginnen), maar het product komt er!