Groeispurt

Lang leve het internet;

Na enkele 'sobere' dagen waarop ik me zorgen maakte dat ons zoontje niet genoeg at, zitten we nu met het omgekeerde scenario. Ons bazeke is de afgelopen twee dagen overzadigbaar: eten-eten-eten! Wij ouders zijn bijgevolg lekker moe. Slaapjes duren hooguit 2 uur... En zonder grenzen: daarnet heeft ie bijgevolg weer eens zijn volledige maaginhoud teruggegeven aan de wereld (deze keer op Kwinten).

Enkele mensen opperden al dat hij misschien een groeispurtje doormaakt. Even "baby groeispurt" googelen, en jawel: op 10 dagen en 21 dagen maken baby'tjes idd een groeispurt door (Dank u Kind&Gezin)!! Onze zoon zit daar in feite wel middenin (nu 15 dagen oud), maar als je rekent dat hij eigenlijk al 5 dagen over tijd was, klopt het wel ongeveer; soit, het maakt eigenlijk ook niet uit. Gewoon tegen jezelf kunnen zeggen dat er een reden is, en dat het voorbij gaat, is veel waard!

Vandaag zijn we ook langs oma Els & opa Jojo geweest - lekkere visjes gegeten (mjaaam) én een heuse manicure voor Aster. Fotootjes volgen nog!

Burgertje

Sinds deze ochtend beschikt ons baby'tje over een eigen SIS-kaart en eigen gele klevertjes van de mutualiteit! Amper 12 dagen oud en al eigen administratie... Zielig he! Soit, nu is hij dus een volwaardig Belgisch staatsburgertje, alstemblief!!!

Gulp

Au au,

zware nachten...

Aster heeft een nieuwe hobby ontwikkeld: projectielbraken. Dat gaat als volgt in zijn werk: eerst drinkt hij een volledige maaltijd, dan bevindt hij zich enkele minuutjes in zijn 'melkroes' (prachtig is dat! Hoofdje achterover, oogjes dicht, melk uitgesmeerd over zijn mond en kaakjes en een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht), en dan... hoest, hoest, kokhals, hoest en BWAAARK - alles er in 1 gulp uit!

Meestal gaat het zo snel dat we er te laat bij zijn; vannacht was het weer zover: gelukkig was alles op zijn mama terecht gekomen en niet op hem zelf (want dat is pas miserie: dan moet je weer kleertjes gaan verversen bij een slapend boeleke en dan begint dat boeleke weer te huilen, ...). Gevolg: een half uur later had ie weer honger, maar toen kon hij natuurlijk niet veel eten. Bovendien wilde ik hem echt goed rechtop houden om bijkomende overgeef-sessies te vermijden en heeft ie dus op mij geslapen van 4 tot 8u30 (met tussendoor nog een mini-voedingske). Niet echt de meest kwaliteitsvolle slaap die je kan krijgen.

Maar: 't is nog altijd een ongelofelijk schatteke hoor!!!!

Eén week oud

Ons klein ventje is één week oud. Het is ongelofelijk als je bedenkt dat hij vorige week nog volledig in Mariek haar buik zat! Ondertussen gaat het zeer goed. We hebben niets te klagen van ons Astertje. Het is nen brave en ambeteert ons alleen als het echt nodig is: voor eten, een droge pamper en wat streeltjes bij krampen. Voor de rest kan je hem zo zien nadenken en rondkijken als hij wakker is. Dan zit hij in zijn relax, rustig, te observeren. Wat een heerlijk baby'tje is ie dan!

Aster heeft een klein ontstekkingske aan zijn oog. Dat geeft wat roodheid en opgezwollen oogleden met wat extra traantjes. Op aangeven van Vero, de meter en expert-mama, moeten we zijn oog wat masseren. De kanaaltjes zijn nog zo klein dat die soms verstoppen. Doen we! Ook wat oogdruppeltjes helpen. Heel grappig eigenlijk want als je die in zijn oogje doet, reageert hij amper. Behalve dan dat er een dikke krokodilletraan uit zijn oogje rolt. Flink bazeke!

Er zijn ondertussen al wat bezoekjes achter de rug. Vanmiddag zijn een aantal van onze goeie vrienden langsgeweest. Ine en Dieter zijn ook zwanger en ze zijn er helemaal klaar voor. Kijk maar naar de fotootjes.

ps: Ine, ik weet dat je dit leest, een betere resolutie foto kan je afhalen van onze FlickR-pagina (link bovenaan rechts)

Op aanvraag...

Ziehier nog een paar fotootjes van ons schoon kindje.
1. ons gezinnetje volledig
2. astertje heeft een lach-reflex. HILARISCH MOOI !
3. oma pizza is ook trots
4. ons toekomstig model

6 dagen bevallen

Na zes dagen:

mama:
- weegt nu nog 6 kilo meer dan voor de zwangerschap (17 kilo zwangerschapskilo's), maar alle proporties beginnen stilaan te kloppen dus dat zal wel snel in orde komen...
- heeft eindelijk die C-cup waar ze altijd al van droomde ;-)
- haar bekkenbodem is al goed in orde: ze heeft haar 'oefeningen' al kunnen opdrijven
- haar buikspieroefeningen zijn super-easy, maar desondanks zijn ze compleet uitputtend!
- haar slaaptekort begint te wegen; mopje: "ik ben een kasteelvrouw - ik kijk over mijn wallen"
- luistert met veel plezier naar Music 4 Life - ideale radio voor de kraamperiode! Vooral wanneer er kleutertjes aan de micro komen...

papa:
- helpt supergoed!
- ook 's nachts door de pamper al te verversen, terwijl ik probeer om te ontwaken
- slaagt er zelfs in om tussendoor nog wat te werken
- voedt heel het gezin (mama, poes, cavia's) behalve Astertje
- is deze ochtend nog eens 'beplast' geweest - hihi!
- kijkt mee naar Gooische vrouwen
- geeft complimentjes aan zijn vrouw over haar uiterlijk en moederschap
- kreeg terecht complimenten van de verpleging in het ziekenhuis - zo fluisterde een verpleegster me stilletjes toe: "mevrouw, gij hebt een héél goede papa uitgekozen!!!" - mama trots als een pauw

beebie:
- doet nu vlot pipi & kaka
- lacht vaak (weliswaar gewone 'toevalstreffers') - héél schattig!
- drinkt nu vlotjes, astertanken is amper nodig
- is nog steeds bijzonder alert (soms wel 1 tot 1,5 uur aan een stuk wakker en aan het kijken!)
- ligt hier naast mij te dutten - braaf braaf kereltje
- geeft af en toe beetje over maar mama & papa houden hem plichtsbewust na elke voeding minimum 30 minuten rechtop en dat loont duidelijk!
- hikt nog steeds meerdere keren per dag
- huilt alleen in geval van kou (badje of verversen), honger of mini-krampjes. Tot dusver zijn we echt 'gezegend'!!!

HOUT VASTHOUDEN!!!!

Beebie-blues

E-mama is online!

Ondertussen zijn we drie daagjes thuis - wat lijkt het allemaal al lang! Bizar om te beseffen dat Aster pas morgen 7 dagen oud is. Het is alsof hij er altijd al geweest is...

Het verbaasde ons al in het Ziekenhuis: mama had geen baby-blues! Geen traantjes, behalve van ontroering wanneer Astertje een schattig koppeke trekt. Woensdag dan toch een beetje baby-blues gekregen... We mochten al in de voormiddag naar huis uit het ziekenhuis; in Holsbeek aangekomen en ons wat geïnstalleerd, en dan gingen we naar de Colruyt om wat eten te kopen voor de komende dagen.

Ik had er enorm naar uitgekeken om nog eens buiten te komen, want sinds zaterdagavond had ik geen stap buiten gezet. Eens in de Colruyt viel het me echter opeens superzwaar... De moeheid overviel me, en daarbovenop kreeg ik een ontzettende drang om Astertje vast te nemen en dicht tegen mij te houden, bij voorkeur allebei zo bloot mogelijk. Maar ja, daar sta je dan - met je koets in de groenten & fruit afdeling van de Colruyt... Kwinten zag wel dat het menens was, dus we hebben in ijltempo de aankopen beëindigd en dan in de auto: bleiten bleiten bleiten :-)! Aster snurkte natuurlijk overal doorheen. Eens thuis meteen mijn zoneke aan de borst gelegd, en nog een uurtje gejankt, beetje geslapen en dan was ik erdoor - hehe!

Eerste dag thuis

Vandaag, op dit moment zijn we een volledige eerste dag thuis! En het mag gezegd: Aster is een brave baby. Deze nacht was het wat zwaar: gegeten om 24 uur, 3 uur, 5 uur... Hij heeft zijn tempo iets hoger getrokken. Maar vandaag overdag is hij weer goed bezig. Hij is lang wakker geweest, zonder zagen, wij hebben gewoon kunnen ontbijten met een krantje terwijl hij op ons aan het neerkijken was vanuit zijn relax'ke. En nu is hij zonder veel toeten of blazen in slaap gesukkeld. Mama is aan het dutten, en ik ben hier op het gemakje wat aan het werken en Music for Life aan het luisteren... Het is leuk!

Om goed te doen hebben we gisteren van de winkel wat Venkelthee meegebracht. Om eens wat met smaken te variëren, hebben we een melange genomen met kamille en senna. Na even zoeken bleek dat senna vooral goed is voor de stoelgang. Gevolg: Mariek wat diarree deze ochtend en Astertje (denken/gokken we) vannacht wat krampjes. Woeps! Dat vermijden we dus vanaf nu. Tja, dan zal de papa die thee moeten opdrinken zekers ?!?

Wij gaan naar huis !

Beste bezoek,

vandaag hoef je niet meer naar de kliniek te komen. Wij vertrekken normaal gezien in de loop van de namiddag naar huis. Aster is al ontslagen wat de kinderarts betreft. De gyneacoloog komt straks kijken om Mariek (normaal gezien/hopelijk) te ontslaan.

Vanavond slaapt iedereen in zijn eigen bed !

Astertanken

Een nieuwe nationale sport is uitgevonden: het astertanken. Dit is het tanken van Aster tijdens de borstvoeding. Zoals elk gegeven mens zou doen liggende aan de borst, valt ook ons kereltje in slaap bij al die zachtheid, warmte en volle maaggevoel. Om hem wakker te houden, doen we aan astertanken. Het op en neer bewegen van zijn beentje om hem van buitenaf wat te prikkelen en hem zo wakker te houden. Door het tanken krijg je precies het gevoel een pompje te bedienen. En dat werkt nog ook! Door aan zijn beentjes te "pompen" zuigt zijn mondje de melk naar binnen. Heerlijk (grappig)!

Vandaag al een emergencyshopping moeten organiseren wegens te weinig (geschikte) kleertjes. We hebben wel genoeg maar zijn voeten passen niet in de meeste pakjes. Gevolg: nood aan grotere pakjes of aan broekjes zonder voeten waar we dan zelf extra kousjes bijvoegen. In de H&M stond een bekende een cadeau'tje uit te kiezen: Tante Godelieve. Die wist meteen waar ze ons een plezier mee kon doen. Maar we zijn volledig voorzien nu! Dit zijn dus geen cadeautips (meer;-). Gulle vrienden of familie, hou je in. Morgen vertrekt het kaartje en dan krijg je onze gegevens van de geboortelijst. Dat zijn dingetjes die we echt nodig hebben en waar je ons echt mee kan helpen. Uiteraard zeer vrijblijvend he, dit is hier geen smeekbede om masaal in te doen!

Nog een kiekje van de dag (in zijn nieuw pakje van den H&M)!

Meer fotootjes te zien op onze FlickR pagina (check de link bovenaan rechts)

Pakske

Update.

Het eerste deel van de nacht was wat rumoerig. Zowel Aster als mama hebben niet veel geslapen. Het tweede deel was wat bevredigender. Goed gegeten, goed geslapen en mama eveneens! Deze ochtend wat aan de instellingen van de camera geprutst en een iets betere kwaliteit foto kunnen maken. Hier ligt hij in zijn plastieken wiegje te dutten (deze ochtend!)

Aster beweegt

Veel fantastische foto's zijn er nog niet. Ziekenhuislicht werkt raar precies! Het beste beeld krijg je van onze schat via volgende filmpie

Welkom Aster Fort !!!

Lieve mensen,

we hoeven niet langer te wachten. Onze schitterende zoon is geboren. Het is flink baasje: 3 kilo 740 en 52 cm groot. Mama stelt het ook goed. De bevalling is heel vlot gegaan.

We zijn op Geert en Kristien hun trouwfeest vertrokken (dank u Asterje dat we de viering en de receptie mochten meemaken) om 18.00 uur. Ze hebben Mariek haar vliezen gebroken rond 19.30 uur en... om 22.55 was ie der al !

Het is ongelofelijk! Schattig, lief, mooi, stoer, rustig !

Foto volgt vanavond of morgen.
Kaartje zal voor maandag of dinsdag zijn.
Bezoekjes mogen steeds. Doei!

Gesundheit

Moeder & zoon zijn weer eens gezond verklaard en de papa is ook genezen. Nu zijn we er dus allemaal 100% klaar voor! Komaan, he, zoneke...

Deze ochtend hebben ze ons eens aan de 'monitor' gelegd - een half uurtje naar de harttoontjes luisteren en daar een grafiekske van printen. Fascinerend hoe dat op en af gaat - zeker wanneer hij zelf beweegt. Grappig hoor!
Onze gynaecoloog had het precies druk, want hij was helemaal in groen tenue (tot en met groene gummi bottekes)! Duurde een tijdje voor hij bij ons geraakte, dus waarschijnlijk heeft hij er ondertussen 1tje ter wereld gebracht. Gek idee dat die man dat dagelijks meerdere keren meemaakt! We hoorden ook een babytje huilen - dan weet je ook dat die maximaal 2 uurtjes oud kan zijn... Schattig! Hopelijk liggen we er nu snel 'voor echt'.

Bon, ik ben moe, moe, moe, maar ga toch nog even doorzetten en een stapje doen & daarna een dutje - goed uitrusten voor morgen: trouwfeest!

Samen thuis

Kwikkie werkt thuis vandaag - helaas niet omdat er hier vanbinnen iets aan het bougeren is (integendeel), maar omdat hij nu zelf geveld is door een griepje! Heel de nacht afgezien, die sukkelaar.
Ik heb bijgevolg ook nog eens twee keer zo slecht geslapen als anders (rugpijn... al drie dagen en niks dat verandert!). We zijn een schoon duo nu :-).

Niks noppes nada rien de knots

Allemaal merci voor de steunende mails en telefoons/sms'jes! Zo een blog is wel gemakkelijk om iedereen in 1 keer op de hoogte te brengen/houden van de laatste nieuwtjes, of in ons geval van het gebrek aan nieuwtjes...

Het wachten gaat dus verder; ik ben blij dat er stilaan wel licht aan het einde van de tunnel verschijnt (in die zin dat elke dag die passeert in elk geval een dag minder is). Nog eventjes volhouden dus. De dagen vliegen vreemd genoeg nog relatief snel voorbij, omdat alles wat ik doe ongeveer 2 keer zo lang duurt (met aan de top het aantrekken van steunkousen - dit weekend eens geklokt met Stu Bru en ik heb gemiddeld anderhalf liedje nodig per been!!!). Daarnaast uitstapjes naar de dokter enzo, die al snel een volledige ochtend of middag in beslag nemen, en tussendoor de broodnodige dutjes & natuurlijk de verslavende PSP van Swami...

Ondertussen zijn de pronostieken volop aan de gang. Wordt het nu een Moonlight? Sunshine? PFDke? Is Tomaatje een verwijzing naar de echte naam (Selderke ofzo)? Komt hij nog voor of na het trouwfeest van Geert & Kristien? Op de verjaardag van Berg? Of op de verjaardag van de oma? Of pas met kerstmis? Wie is er nog in de running op Kwinten's werk?

Bijna zo spannend als het vel op mijnen buik!

Ik ben overigens ook een 'buik-BV'; gisteren is hier (via VDS-Keet) een cameraploeg van de VRT geweest die een opname van een hoogzwangere buik nodig hadden - 10 minuutjes buikshots dus! De beelden komen pas ergens in januari op TV, aan jullie om mij te spotten!

Just married

Gisteren al een serieuze wandeling gedaan, en vandaag ben ik ook nog volop op de been, want deze middag kunnen we op het stadhuis van leuven een burgerlijke trouw gaan bijwonen van G & K - jippie!!!

Ik ben superblij met het vooruitzicht om de trouw bij te wonen. In de eerste plaats omdat we het "echte" feest misschien zullen missen door de geboorte en we er zo toch een beetje bij zijn geweest. Ten tweede voel ik me tegenwoordig echt een jong hondje dat altijd binnen achter het venster moet zitten, en dan af en toe eens buitengelaten wordt - en dan is het feest voor mij. Gisteren heb ik er zelfs van genoten om 4 bushaltes te vroeg af te stappen en de rest te voet te doen in de kou. Als ik zo'n dingen uit vrije wil begin te doen, dan is het ver gesteld!

Ondertussen stelt zich weliswaar volgend 'probleem':
In Leuven mag je geen rijst gooien naar de newlyweds, want de duiven eten dat op en dan zwelt dat in hun maagjes en dan vallen de duiven dood (ik begrijp eigenlijk niet waarom dat een probleem zou zijn - is dat niet net een vorm van natuurlijke uitroeiing? Of is het omdat de duiven dan kaka doen op de auto van Louis Tobback?). Ik ben dus nog volop aan het brainstormen over alternatieven om mee te gooien. Rijstzakjes is een optie, maar we hebben er niet genoeg van in onze kast staan. Rozeblaadjes gooien niet zo lekker. Kwinten stelde pasta voor (strikjes ofzo) - dan kunt ge u nog altijd van den domme houden als de ambtenaren van het stadhuis boos worden ("Maar dat is toch geen rijst, meneer?" ;-)). Onze collectie 1 eurocentjes? Of toch maar gewoon iets virtueels gooien (pixels?)?

Mateo is geboren!

En wederom...

Niet ons kindje! Maar dat van Lili & Rodrigo - proficiat!!! Lili was voor dezelfde dag uitgerekend, maar bij deze ben ik dus in elk geval 'tweedes' :-).

Bonk-tomaatje

Ons tomaatje blijft maar groeien en groeien, helaas nog steeds binnen in mijn buik in plaats van in de echte wereld!

Amai, terwijl die eerste 7 maanden zwangerschap 1 groot feest waren, lijk ik de laatste maand wel 'omgekeerd zwanger'. Naast de food cravings heb ik nu ook verschrikkelijk veel last van misselijkheid & reflux: ons tomaatje is namelijk echt 'groot' aan het worden (we kunnen het echt goed voelen aan zijn voetjes die gegroeid zijn en steeds krachtiger worden). Die voetjes die zitten soms lekker onder mijn maag, en als je ziet hoe krachtig ze op andere plaatsen kunnen duwen, dan is het geen wonder dat ik af en toe een volledig misselijke dag van 's morgens tot 's avonds 'onderga'...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ergens ook wel 'blij' ben dat ik de misselijkheid & reflux eens ervaar. Want nu begrijp ik veel beter hoe Kwinten zich voelt als hij last heeft van zijn reflux, en ik zal wellicht ook veel meer medelijden & geduld hebben met tomaatje als (of gezien de familiale aanleg zeg ik beter "wanneer") die last heeft...

Daarnaast wordt alles pijnlijk; staan, liggen, zitten - niets is eigenlijk nog echt comfortabel. Ik klop wel lange nachten, maar wordt verschrikkelijk vaak wakker - lijkt wel alsof ik al 'oefen' voor wanneer de baby er is... Gevolg is wel dat ik overdag ook in zombie-status ronddwaal. Gelukkig dat er nu sowieso binnenkort een einde aan zal moeten komen! Tenzij ik natuurlijk in de voetsporen van Vero treedt (hallelujah)...

Vita is geboren!!!

Vita is geboren!!!

Nee, Vita is niet ons kindje, maar het kersverse dochtertje van vrienden Freia & Rob in Curacoa ;-). Freia was uitgerekend de 23ste november, maar ze hebben moeten wachten tot 9 december vooraleer hun meisje de tijd eindelijk rijp vond om zich te tonen - aha, over engelengeduld gesproken... Naar 't schijnt zou alles goed verlopen zijn. Een dikke proficiat! Wij vinden het alvast een heel mooie naam!

wachten

Er is dus nog geen tomaatje; hij heeft het best nog naar zijn zin daar vanbinnen precies! Ik ben ondertussen andersom zwanger: ik krijg nu echt last van 'food cravings': eerder deze week was het chips, eergisteren rode dropveters, gisteravond cake, ... Helaas niet bepaald de gezondste zaken, maar bon ;-).

Gewichtgewijs is er niets meer bijgekomen sinds de vorige week (stabiel op 14 kilo's) dus ik trek me weinig aan van mijn suiker- en vetverslaving. Vrienden F & R in Curacao zijn ondertussen ook nog steeds niet bevallen (bijna twee weken overtijd ondertussen). Elke dag dus spannend!

schaam op mij!

Amai,

gisteren in bed was ik aan het nadenken over de blog en dat het eigenlijk schandalig is dat ik niet méér post, nu ik in zwangerschapsverlof ben. Toen viel mijn frank dat ik een dikke schrijffout heb begaan in mijn vorige post: je 't attendS - amai, die franse vervoegingen zitten echt wel ver!!!

Dat vind ik nu het jammere aan de unief en het verdere leven: dat je niet meer verplicht wordt om zulke zaken te onderhouden... Lichamelijke Opvoeding bijvoorbeeld: hoe geweldig zou het niet zijn als ons systeem zo was opgezet dat je ook als werknemer 2 uren per week 'verplicht' zou moeten sporten? Begrijp me niet verkeerd: ik hou niet van sport! Ik zou zeker vloeken en klagen als ik nog Lichamelijke Opvoeding moest ondergaan...
Maar heel eerlijk? Eigenlijk mis ik het toch ook wel een beetje... Volleybalwedstrijden die niet verder kwamen dan telkens de opslag die naar de andere ploeg ging; toertjes rond het TSO lopen (want exact 400 meter); handballen omdat 1 van de leerlingen toevallig in een handbalclub zit en wil pronken met de eigen prestaties; BASEBALL en dan de bal per ongeluk in de ballen van meneer Brusselaars (?) kloppen - hihi; voetballen tegen de jongens en marginaal op ons doos krijgen; de Cooper-test lopen en maar hopen dat je niet bij de eersten afvalt; de gruwel van het toestelturnen (wie durft?); aaaah, schone tijden!!!

Ik herinner me ook nog met veel nostalgie hoe we in de kleedkamers collectief aan de oren van onze L.O.-leerkracht zaagden om te mogen badmintonnen of BBB-en in plaats van te moeten lopen ofzo - en dat werkte verbazend goed eerlijk gezegd! Ik herinner me zelfs een episode waar we gewoon een volledig uur in de kleedkamer hebben mogen zitten!!! OK, dat was wel niet bij elke L.O.-leerkracht het geval, maar kom. Ook het verplichte L.O.-uniform (kanariegele t-shirts) die duidelijk maakten of je thuis de oudste (knalgeel) of een jonger kind was (tegen dan al meer pastelgeel). Ja, dat was eigenlijk toch wel plezant!

't Komt er maar op neer dat het soms wel jammer is dat je bepaalde dingen verleert/mist omdat ze niet meer verplicht zijn, zoals franse vervoegingen. Geen haar op mijn hoofd dat terug franse les zou willen volgen, maar ik zou wel die kennis willen behouden/onderhouden... Idem voor wiskunde, geschiedenis, ... Soms denk ik dat dat nog een van de grootste voordelen is aan kinderen krijgen: dat ge al die basisleerstof nog eens een keer voorgeschoteld krijgt en dan niet moogt afgaan voor uw kind natuurlijk ;-).

Je 't attend

Stillaan komt de nul-de verjaardag van ons tomaatje (voor sommigen beter bekend als PDFke of Moonlight) dichterbij - het wachten is begonnen! Na enkele 'droevige' maanden van veel verlies in onze omgeving, is dat nieuwe leventje meer dan welkom... In alle boeken staat dat baby'tjes de laatste weken minder bewegen in de buik wegens plaatsgebrek. Bij die van ons is daar alvast niet zoveel van te merken! Ik krijg herhaaldelijk 'aaitjes' en zachte stampjes aan de binnenkant van mijn buik - dat ga ik zeker missen, maar zoals K al zei: als ie eruit is, kunnen we hem eindelijk tegen ons gezichtje houden en kusjes geven :-).

De valies voor het ziekenhuis staat klaar, de mama is uitgerust (nu alleen de papa nog zover krijgen). Kom maar af!