Dagtripper van het eerste uur

Hey Folks! Bij gebrek aan internet toegang (jaja, we zijn verwend in België hoor), dan maar thuis de tekstjes schrijven en hopen dat ik morgen nog eens kort iemands pc mag stelen om te posten!

Dringend tijd om aan mijn reisverslag te beginnen… Het begint met een LAAANGE klaagzang, dus wees gewaarschuwd J.
30 juli, om 12u40 vertrok mijn vlucht uit Zaventem. Op zich al een heel andere ervaring dan de vorige reizen over de transatlantische oceaan: het was maar een klein vliegtuigje deze keer! Twee rijen van telkens 3 zetels (ipv de gewoonlijke 2-3-2 verdeling). Geen persoonlijke beeldschermen ofzo, en zelfs betalen voor een headset (wat ik dan maar gedaan heb – dan had ik meteen wisselgeld in dollars). Onmiddellijk na het opstijgen kregen we meteen ons avondmaal én de film – best ok, ware het niet dat daarna er alleen nog ultra saaie programma’s volgden over de beurs en van die toestanden! Ik had alle geluk veel boekskes mee, en door de emoties kon ik ook een beetje slapen. Tomaatje hield zich goed, enkel op de stukjes met veel turbulentie kreeg ik altijd harde buiken (2-3 keer).

Door thunderstorms over de Atlantische moest het vliegtuig een aantal omwegen maken, met als gevolg een vertraging van 45 minuten. Geen probleem dacht ik, want ik had nog steeds ruim twee uur om over te stappen op de volgende vlucht. MAAR: natuurlijk hadden alle transatlantische vluchten die omweg moeten maken, en kwamen wij allemaal samen toe in Philadelphia op hetzelfde moment. Gevolg: meeeega-files voor de immigration (de eerste halte als je afstapt, waar ze je paspoort invullen en vingerafdrukken & foto nemen). Ik heb daar dus 1 uur en 3 kwartier staan aanschuiven!!! Dat vond ik echt onacceptabel. Er waren in totaal 52 loketten waarvan er maar een 20-tal geopend waren. En dat op een vakantiedag om 16u30 in de namiddag – SCHANDALIG! Links en rechts hoorde je voortdurend mensen uitroepen dat ze hun vlucht net gemist hadden of aan het missen waren. Ik was uiteindelijk door de immigration 30 minuten voor mijn volgende vlucht vertrok, dus ik dacht dat ik het nog wel ging halen, MAAR:

Om de één of andere onbegrijpelijke reden moeten alle transatlantische reizigers hun bagage ook nog eens ophalen, om die dan 500 meter verder terug in te checken. Door de lange wachttijd aan immigration was natuurlijk het overzichtsscherm al lang gerefresht, dus niemand wist op welke van de 10 transportbanden zijn bagage toe was gekomen: begin maar eens te zoeken! Mama en papa hadden me nog op het hard gedrukt om mijn valiezen niet zelf te dragen, maar ge moet ook niet denken dat daar kruiers waren ofzo. Dus na 5 minuten mijn valies gevonden, en rap rap gelopen naar de incheck (chaos tot en met) en dan verder door op weg naar de gate (ondertussen nog 15 minuten). MAAR:

Natuurlijk moesten alle reizigers ook NOG eens door security (wat compleet absurd is, want iedereen die daar staat is transitpassagier dus iedereen is al uitvoerig gescreend geweest). Na 15 minuten stond ik daar dus nog, dus ik had me er al bij neergelegd dat tot in Indianapolis geraken er niet meer inzat. Gelukkig was iedereen rondom mij ook aan het klagen en vloeken. Dat troostte wel een beetje. Het was uiteindelijk kwart na zes als ik uit de security kwam, raprap mijn schoenen aangetrokken en met mijn verzamelde bezittingen in de hand (want heel uw rugzak moet bijna uitgepakt worden) nog keihard gelopen naar de gate,in de hoop dat de vlucht er misschien nog stond. Niet zo goed voor tomaatje en mij, voelde ik achteraf! Ik kom aan de gate: blijkt dat het vliegtuig zelf nog niet eens geland is, dus dat de vlucht ten vroegste om 7 vertrekt – grrrr!!!! Niemand die dat even kon komen melden natuurlijk!

Soit, al bij al was dat dus een meevaller. Even wat telefoons gedaan om te verwittigen dat ik in Indianapolis pas de shuttle van 22u30 zou kunnen nemen, MAAR dan wachten… wachten… 7 uur… 7 uur 30… 8 uur… OK, eindelijk boarden! En dan… wachten… wachten… Pas om 21 uur stegen we uiteindelijk op!! Verwacht aankomstuur: 22u30, exact wanneer de laatste shuttle naar Lafayette vertrok. Op dat moment zat ik er gewoon helemaal door – ik was ZO moe, dat het me gewoon niet meer kon schelen. Ik had al tegen mezelf gezegd dat ik dan wel gewoon 200 dollar aan een taxi zou betalen, op dat moment zou ik dat er echt voor over gehad hebben! Ik zat naast een oude mevrouw en naast een piloot van US die zelf op weg naar huis waren, en toen ik mijn verhaal deed, waren die zodanig meevoelend, dat zij het toen even van mij hebben overgenomen. De piloot heeft mijn papierwerk genomen en op het moment dat we geland waren, heeft hij gebeld naar de shuttle service om te verwittigen dat ik eraan kwam en of ze aub op me wilden wachten. Hij is dan ook meteen zelf uit het vliegtuig gestapt om persoonlijk tot bij de shuttle te gaan om zeker te zijn dat ze zouden wachten. De oude mevrouw heeft mij tot aan de bagage gebracht, en uiteindelijk heb ik om 22u50 dan toch de shuttle gehaald. Echt een dikke merci aan die twee mensen, om zo belangeloos in te springen en zelf veel tijd en energie op te offeren voor een totale vreemde! Dat is echt de kant van de Amerikanen zoals ik ze ken van vroeger en zoals Europeanen ze helaas niet kennen. Het was zodanig hectisch dat ik hun namen niet eens ken, ik zou ze nochtans graag expliciet bedanken!!
De shuttle arriveerde dan om 12 in Lafayette, daar opgepikt door Faye (de vrouw die het appartement verhuurt) en netjes afgezet in mijn appartement. Faye was zo vooruitziend geweest om al wat eten voor me te kopen (melk, cornflakes, brood, kersen, …) ook gratis en voor niks. Wederom: superlief! Ik heb nog nooit zoveel ‘thank you’s’ gezegd op 1 avond, denk ik J.
Om 1 uur (7 uur in België) lag ik uiteindelijk in bed, nog even gebeld naar kwik met veel traantjes (meer door vermoeidheid dan heimwee) om dan een lekker slaapje te doen met ons tomaatje!