Samen slapen

Enkele weken geleden zei ik nog tegen Kwinten dat ik het zo jammer vond dat Aster altijd in zijn eigen bed moet liggen en nooit bij ons in bed kan. Ons bed is namelijk niet verhoogd, en wanneer Aster in horizontale positie ligt, dan loopt zijn maagje gewoon leeg. Helaas geen gezellige gezinsnachtjes dus...

Maar - alsof mijn gebeden verhoord worden- met de recente moeilijke nachten doen we het dan toch. Aster wordt namelijk steevast rond 2-3 uur wakker en is dan enkel nog te sussen met zijn tutje. Maar dat trekt hij er zelf telkens weer uit! De enige oplossing is om Aster bij ons in bed te nemen en zijn handjes vast te houden gedurende een minuut of twintig. Dan valt hij meestal wel weer in een diepe slaap voor een uurtje of twee (om dan rond 5 uur wakker te worden voor een voeding).

Kwestie van Aster zo verticaal mogelijk te houden, ligt hij dan op onze hoofdkussens te ronken. Ik vind het op zich echt wel leuk, met ons babytje in bed. Kleine snurkie tussen de twee grote. Maar slopend is het wel, om zo nacht achter nacht achter nacht af te zien... Ondertussen is hij toch al een dikke week 'van slag' (lees: 's nachts een keer of 5 wakker). Sjans dat het zo'n schatje is... Als hij ons 's morgens wakker maakt door zijn geroep en je kijkt naar zijn smoeltje, dan krijg je de mooiste lach van de hele dag ("hoeraaa ochtend!!!")... Dan is het leed altijd snel vergeten!