topje van de ijsbergjes

Joepie!
Na exact tien maand en 1 week is er eindelijk een tandje verschenen in A* zijn mond! Het is momenteel nog maar 1 millimeter groot; aangezien die tandjes vanboven nog geribbeld zijn, wil dat eigenlijk zeggen dat je drie mini-uitstulpels ziet, de rest moet er nog uitkomen!

We zijn gespaard gebleven van 1 van de typische tandjes-symptomen, zijnde zware diarrhee. Maar dat wil niet zeggen dat we onze portie ziek-zijn niet gehad hebben... Vorig weekend toen ik thuis kwam van een conferentie, trof ik A* (en Kwik) aan in de luchthaven in de meest zielige toestand: rode oogjes, snot uit ogen en neus, ontstoken velleke en zo slap als een vodje; ocharme! Ik dacht dat het mss was uit mama-heimwee, maar (gelukkig) bleek het toch vooral aan de ziektekiempjes te liggen. Maandagochtend naar de dokter: dubbele oorontsteking, snot en een keelontsteking, en een beginnend hoestje, en ontstoken huid. Pff! Sukkeltje! Een hele apotheek ingeslagen en rechtstreeks doorgereden naar oma & opa voor wat retraite (dat wordt stillekes aan A* zijn "spa" ;-)). Dinsdag heb ik dan een dagje thuis gewerkt, woensdag weer bij oma & opa en tegen donderdag kon hij er weer tegen.

Ondertussen sukkel ik ook al enkele maanden met aanhoudende keelontstekingen. Vrijdag heb ik weer een persoonlijk record geklopt. Om 16 uur was er nog niets, en rond 18 uur kon ik amper nog praten... Au! Gelukkig stond er een avondje sauna op het programma; dat hielp. Maar ik loop de laatste tijd dus wel permanent rond met keelpijn. Vermoeiend...

Het winteruur helpt natuurlijk ook niet; A* is al twee nachten om 5u30 wakker. Dat is begot NACHT! NACHT zeg ik u!!! Afzien... Vier kinderen... Hoe heeft ons moeder dat toch ooit klaargespeeld?