U weet wel, Aster onze zoon, die blijkt een groeispurt door te maken. Het is anders wel te zien aan hem. Hij is aanhankelijk (lees: stil wanneer gepakt), huilt wat meer, zaagt wat meer, mist zijn tutje na een halve seconde, is bozer wanneer hij zijn medicatie krijgt en lacht iets minder.
Ik zeg wel minder, hij lacht nog steeds en het is nog steeds een schatje. Wat blijkt nu, uit het boek 'oei, ik groei', dat hij patronen begint te herkennen maar ze nog niet (allemaal) begrijpt. Een soort van tijdelijke schizofrenie zeg maar. Stel je voor dat je constant dingen ziet terugkomen, herkent maar nog niet begrijpt, vermoeiend hoor.
Er zijn een aantal categoriën waarin je baby patronen gaat herkennen: luisteren, kijken, doen,... Ons kindje is duidelijk vooral geïnteresseerd in luisteren en nadoen met zijn stem, geluidjes maken en leren via de tonen van zijn stem. Zeer herkenbaar en vooral schattig. Daarom lacht hij vaak en doet hij geluidjes na. Maar het is geen doener. Bewegen lukt zeer moeilijk en doet hij nog niet veel. Hij lijkt steeds meer op zijn vader! Hihi. Ze groeien echt als kool.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten